MANAGEMENTSAMENVATTING Geologische gegevens werden in het verleden hoofdzakelijk aangemaakt binnen de landsgrenzen. Hierdoor waren er steeds grote onzekerheden in de data aan de landsgrenzen, maar ook aansluitingsproblemen tussen de (hydro)geologische modellen van aangrenzende landen. Deze problemen worden nog uitvergroot in geologisch complexe gebieden zoals de Roerdalslenk die onder andere doorheen Zuidoost-Nederland en Noordoost-Vlaanderen loopt. Daarnaast zijn de indeling en de naamgeving van de eenheden in de ondergrond verschillend tussen Nederland en Vlaanderen, wat correlaties over de grens heen nog complexer maakt. Bovenstaande problemen bemoeilijken sterk het beheer van de ondergrond in de grensregio’s. Om die reden leefde bij partijen in Nederland (Provincie Limburg en Provincie Noord-Brabant) en Vlaanderen (Departement Leefmilieu, Natuur en Energie van de Vlaamse overheid en de Vlaamse Milieumaatschappij) de wens om de (hydro)geologische modellen van Nederland en Vlaanderen voor de Roerdalslenk op elkaar af te stemmen. In 2012 startte daarvoor het H3O-project, dat twee jaar zou lopen en zou uitgevoerd worden door de TNO, Geologische Dienst van Nederland en de Vlaamse organisatie VITO in samenwerking met de Belgische Geologische Dienst. De doelstelling van het H3O-project was om de verschillen tussen de bestaande (hydro)geologische interpretaties en modellen van het Nederlandse en Vlaamse deel van het projectgebied op een zodanige wijze vast te stellen, uit te zoeken en te verhelpen dat het resulterende grensoverschrijdende model één consistent geheel vormt. Beoogt werd om dit 3D geologische en hydrogeologische model voor het Cenozoïsche bereik samen te stellen op basis van de meest recente gegevens, kennis en inzichten zodat dit model geaccepteerd wordt als het referentiemodel van de Roerdalslenk. Om de opdrachtgevers te ondersteunen bij de inhoudelijke beoordeling van de tussen- en eindresultaten en om de acceptatie van het model te verzekeren, werd een Begeleidingscommissie in het leven geroepen die bestond uit geologische experts uit tal van domeinen. De eindresultaten van dit project zijn in 2014 opgeleverd. Niet alleen vormen de Nederlandse en Vlaamse delen van deze grensoverschrijdende modellen nu één consistent geheel, maar ook zijn beide modellen, door de wijze waarop ze tot stand zijn gekomen, onderling consistent met elkaar. De aldus bekomen geologische en het hydrogeologische modellen vormen daarmee het referentiemodel voor de geologische en hydrogeologische opbouw van het gebied. De gehanteerde correlaties tussen de Nederlandse en Vlaamse eenheden in de ondergrond kunnen verder als leidraad dienen voor toekomstige grensoverschrijdende projecten.
Located in
Library
/
RBINS Staff Publications
Non-native land flatworms can have a negative impact on local ecosystems, due to their voracious appetites for earthworms or snails. Accurate knowledge on the distribution of non-native populations of land flatworms is necessary to design effective policy to control their spread across Europe. The aim of this study is to address the spatiotemporal distribution of selected species of non-native land flatworms (Geoplaninae and Bipaliinae) in the Netherlands, and provide their current distribution and introduction pathways in a pan-European perspective. Specimens of Obama spp., Bipalium kewense and Diversibipalium multilineatum were reported across selected Dutch gardens, greenhouses, plant nurseries or garden centers. European distribution of these planarians species was reconstructed using previously published datasets and from records available on GBIF. Morphological species identification was supported by DNA barcoding using a portion of the 28S rDNA marker. Introduction pathways were addressed via haplotype networks based on COI mtDNA. In total, 27 specimens of non-native land flatworms were collected in the Netherlands. Their different spatiotemporal distribution pattern indicates differences in tolerance to environmental conditions in Northern Europe between B. kewense restricted to greenhouses and D. multilineatum found in gardens. Generally, an increasing trend in the number of records of Obama nungara is observed in the Netherlands and in Europe, with the highest number of records per country reported in France (1.428) followed by the Netherlands (149) and Italy (64). The high numbers of France are, however, artificial and originate from communication towards the public, which has not been as pronounced in other European countries. Genetic analyses suggest multiple introductions of O. nungara in Europe. The combination of morphological and molecular species identification revealed the presence of Obama anthropophila being the first record of this species outside its native range in Brazil. Our results further support the established status of these species in Europe and highlight the importance of citizen scientists in non-native species research.
Located in
Library
/
RBINS Staff Publications 2025
